tag:blogger.com,1999:blog-87539062036976477512009-11-03T08:55:44.944-08:00Shridharhttp://www.blogger.com/profile/08099366891940748501noreply@blogger.comBlogger11125tag:blogger.com,1999:blog-8753906203697647751.post-62991439941224427462009-11-03T08:53:00.000-08:002009-11-03T08:55:44.951-08:00माझा ’तुकडा’ टाचा उंचावत एक दिवस म्हटला मला,<br />"बाबा, तुझ्याएवढा झालो बरं का!"<br />मग त्याला पायांवर नीट उभं करता झालो<br />आणि थोडा खाली झुकून म्हणालो,<br />"आता बिनत्रासाचा माझ्याएवढा झालास..."<br />"तुझ्याएवढं व्हायला खुप दिवस लागणार..."<br />एवढं बोलुन एक सॆल्युट फेकुन गेला<br />खूप मोठ्ठं झाल्यासारखं वाटलं मला....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8753906203697647751-6299143994122442746?l=manoharee.blogspot.com' alt='' /></div>Shridharhttp://www.blogger.com/profile/08099366891940748501noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8753906203697647751.post-70760067355631157222009-11-03T08:50:00.000-08:002009-11-03T08:52:45.595-08:00ती म्हणाली " कवी असतो हळवा<br />आणि कवी असतो बाळवा"<br />.<br />"बावळा म्हणायचय का?"<br />.<br />"आम्ही करतो, तुमची उलटपुलट वाक्यं सरळ?"<br />.<br />"पण बाळवा म्हणजे???"<br />.<br />"तू कवी ना?"<br /><br />फ़ार दिवस झाले खरं या गोष्टीला...<br />ती निरागस बाळ शोधत असणार माझ्यामधे...<br />आणि मी तिच्यात?<br />जाऊ दे...<br />नाहीतर स्वत:ला कवी नसतं का म्हणवून घेतलं.....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8753906203697647751-7076006735563115722?l=manoharee.blogspot.com' alt='' /></div>Shridharhttp://www.blogger.com/profile/08099366891940748501noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8753906203697647751.post-10149505031340458302008-03-06T22:19:00.000-08:002008-03-06T22:20:50.852-08:00<p><br />त्या उंच कड्याच्या टोकाशी...</p><p>पहुडलेलो... आपण दोघेच...</p><p><span class=""></span> </p><p>शांत निरव रात्र...</p><p>चांदण्या अगदी हाती आलेल्या जणू...</p><p><span class=""></span> </p><p>आणि खालची भयाण दरी...</p><p>ती कधीच हरवली अंधारात...</p><p><span class=""></span> </p><p>तू मी आणि चांदण्या मात्र...</p><p>डोळा कधी लागला समजलंच नाही...</p><p><span class=""></span> </p><p>डोळे हळुहळू उघडताना...</p><p>दिशा उजळू लागल्यात...</p><p><span class=""></span> </p><p>खालची खोल खोल दरी...</p><p>आता अधिकच भयाण वाटत्ये...</p><p><span class=""></span> </p><p>मी धडपडतोय तुला जागवायला...</p><p>पण त्याआधीच पसरल्येत सोनेरी किरणे...</p><p><span class=""></span> </p><p>तुझे डोळे उघडता उघडता...</p><p>खोल दरी प्रकाशाने भरुन गेली कधीच.... </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8753906203697647751-1014950503134045830?l=manoharee.blogspot.com' alt='' /></div>Shridharhttp://www.blogger.com/profile/08099366891940748501noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8753906203697647751.post-12770611943650181522008-03-06T20:54:00.000-08:002008-03-06T20:56:16.978-08:00<p>कृष्णा...</p><p>माझ्याहातुन घडतील शंभर अपराध,</p><p>याची योजना तयारच होती तुझी,</p><p>फक्त अपराध करणं तेवढं माझ्या हाती...</p><p><span class=""></span></p><p>आम्ही सगळे तुझीच रुपं ना रे?</p><p>मग हा सर्व खेळ मांडलासच कशाला?</p><p>अन त्यातही मी असला रडका गडी का?</p><p><span class=""></span></p><p>कदाचित एक इशारा द्यायचा असेल तुला,</p><p>माझ्या उदाहरणावरुन... हा खेळ खेळणा-यांना...</p><p>पण मग यासाठी माझीच निवड का?</p><p><span class=""></span></p><p>छे!छे! राग, दु:ख, व्यथा काहिच नाही... </p><p>निव्वळ पडले काही प्रश्न.... म्हणून...</p><p><span class=""></span></p><p>खरंतर एक सुख अर्जुनालाही नाही लाभलं...</p><p>फार कमी जणांसाठी, देवा तुझं सुदर्शन धावलं...</p><p>असं तुझं 'सुदर्शन'... ते तर फक्त मलाच झालं.... </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8753906203697647751-1277061194365018152?l=manoharee.blogspot.com' alt='' /></div>Shridharhttp://www.blogger.com/profile/08099366891940748501noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8753906203697647751.post-73108947308878855802008-02-09T02:57:00.000-08:002008-02-09T02:59:44.754-08:00शाळेच्या ग्राउंडमधला एक मोठ्ठा दगड...<br /><br />लपाछपी खेळताना राज्य घ्यायची जागा,<br />पिंट्याला ’राज्य घे राज्य’ म्हणून तिथेच रडवलेलं...<br /><br />लोखंडे बाईंचा पहिला प्रसाद मीच खाल्लेला,<br />त्याच दगडावर आख्या शाळेसमोर पूर्ण दिवस अंगठे धरुन मी उभा...<br /><br />काडेपेट्यांचे छाप, नाणी, तिकीटं, पेनं, बिल्ले,<br />यांच्या समजुतदार देवाणघेवाणीचा तोच साक्षीदार...<br /><br />आणि हो!! पिंकी घरी जाताना, तिला त्याच्याआडूनच तर बघायचो<br />,तिलाही ते माहित असल्याचं, मला फार उशीरा कळलं...<br /><br />आता शाळा renovate केल्ये, परवाच जाउन बघुनसुद्धा आलो...<br />त्या दगडाच्या जागी आता, संगमरवरी कट्टा केलाय...<br /><br />संगमरवर गुळगुळीत असतो आणि दगड खडबडीत,<br />बघितल्यावर वाटतंय असं उगीच वाटायचं मला याआधी....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8753906203697647751-7310894730887885580?l=manoharee.blogspot.com' alt='' /></div>Shridharhttp://www.blogger.com/profile/08099366891940748501noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8753906203697647751.post-79804735780022107362008-02-05T04:17:00.000-08:002008-02-05T04:20:47.952-08:00दोघांत अगदी गाढ मैत्री, एकमेकांना ’अरे-तुरे’ करायचे<br />छोट्या-मोठ्या कारणांवरुनसुद्धा गमतीत भांडायचे<br /><br />"चल येतोस का पिक्चरला" विचारलं पोरानं बापाला<br />"नको रे,आज त्यापेक्शा दुसरीकडे जाउ भटकायला"<br /><br />"पप्पा,असं काय रे करतोस, काय झालंय आज तुला ?<br />छान पिक्चर ऎवजी कशाला ते जायचं भटकायला?"<br /><br /> शेवटी चकित पोरगा आणि बाप गेले एकदाचे टेकडीवर<br />"आता आपण इथेच बसुयात,मावळंत नाही जोवर"<br /><br />"पडतो का रे प्रश्न तुला? की तुला असं का वाढवलं?<br />तिसाचं अंतर असुनही तुला मित्रासारखं का वागवलं?"<br /><br />आता थट्टा करणारा पोरगाही विचार करु लागला<br />'खरंच वीस वर्षात हा प्रश्न नाही पडला कधी मला?'<br /><br />"ऎक,माझे वडीलही अत्यंत कर्तबगार,हुशार होते<br />पण त्याहुनही कितीतरी अधिक तापट,संतापी होते<br /><br />कधीकधी तर ते मला अगदी 'रींगमास्टर'सारखे वाटायचे<br />आमच्या घरातले सगळे 'प्राणी' त्यांच्या तालावर नाचायचे<br /><br />मी ठरवलं, झालोच तर अतिशय प्रेमळ बाप होईन<br />मला न मिळालेली सुखं माझ्या मुलाला नक्की देईन<br /><br />नंतर घर सोडलं,जगात फ़िरलो,फ़िरताना कधी आपटलो सपाटून<br />कधी स्वखुषीने उठलो,कधी उठावंच लागलं,ध्येयांचा आधार घेउन<br /><br />पण यशस्वी होऊन इथवर आलो,तरी तुझा आधार लागतो<br /> कारण...कारण बेटा तुझ्यामधे मी, जणु स्वतःलाच पाहतो"<br /><br />पलिकडे थोडं अंधारुन आलं, थोडा संधिप्रकाशहि होता<br />त्याला आज समजलं, त्याचा पप्पा खरंच "बाप" होता...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8753906203697647751-7980473578002210736?l=manoharee.blogspot.com' alt='' /></div>Shridharhttp://www.blogger.com/profile/08099366891940748501noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8753906203697647751.post-47152725490875434412008-02-05T04:12:00.000-08:002008-02-05T04:14:28.500-08:00उड उड रे पाखरा, उंच उंच गगनात<br />तुझ्या मनात ताकद ,आता जोड रे पंखात<br /><br />उड उड रे पाखरा, ने यश दूरदेशी<br />जरा पेटव दिवटी,तुझ्या घरट्याच्यापाशी<br /><br />उड उड रे पाखरा, नको होऊस हळवा<br />अरे तुझ्यासाठी माऊलीनं,पिऊ घेतला वणवा<br /><br />उड उड रे पाखरा, तुझा तुलाच प्रवास<br />तुझे पंख जट!युचे, तुला भय रे कशास?<br /><br />उड उड रे पाखरा, कधी हो तू सूर्याएवढा<br />तुझी छाया जगावर अन पडो कर्तुत्वाचा सडा<br /><br />उड उड रे पाखरा,तुझा जन्म उडण्या झाला<br />आता उगवे पहाट, दूर घनतम सरला<br /><br />उड उड रे पाखरा, नजरेत माझ्या आशा<br />तुझ्यासाठी जरि एक,आम्हासाठी दाही दिशा<br /><br />उड उड रे पाखरा, उंच उंच गगनात<br />तुझ्या मनात ताकद ,आता जोड रे पंखात<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8753906203697647751-4715272549087543441?l=manoharee.blogspot.com' alt='' /></div>Shridharhttp://www.blogger.com/profile/08099366891940748501noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8753906203697647751.post-15903391395949815252008-02-05T04:09:00.000-08:002008-02-05T04:10:57.520-08:00परवा एक वेगळीच फूटपट्टी मिळाली<br />त्यामुळे झाला एक नवीनच खेळ सुरू<br />एकेकाच्या दु:खाची मोजायची फक्त खोली<br />"भारी-दु:ख-वाल्याची" शोधमोहिम सुरू<br /><br />सर्वात पहिल्यांदा आपलंच मोजावं म्हटलं<br />आणि काय सांगू? चांगलं पंचवीस फूट भरलं!!<br />मग भेटला 'अमक्या', त्याचंही मोजून घेतलं<br />भलताच कंडम निघाला, दहाच्या पुढे नाही गेलं<br /><br />ढमक्याचा आकडा मात्र अगदी तिसापर्यंत गेला<br />ह: दु:खाचा रंग त्याचा अगदिच फिका, सोडून दिला<br />ओळख-अनोळख झाडून सर्वांची मोजली खोली<br />पण कोणाचीही 'लेव्हल' आपल्याएवढी नाही भरली<br /><br />अशीच छाती पुढे काढून मग जगभर हिंडलो<br />आणि शेवटास एका किना-याला येउन थडलो<br />समोर पाहतो, तो अथांग विराट समुद्र पसरलेला<br />त्याक्शणी 'धरतीआई'चा आवाज कानात रुणझुणला<br /><br />"बेटा, या फूटपट्टीनं का मोजणारेस माझ्या या दु:खाची खोली<br />आणि कशाला रे मोजायचं? दु:खं तुमची, माझीच ना रे झाली?<br />लेकरु म्हणुन सांगते ऎक, दु:खाची खोली किती ते नाही बघायचं,<br />अथांग वाटणा-या दु:खापलिकडेही जमीन असते, एवढं लक्शात ठेवायचं"....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8753906203697647751-1590339139594981525?l=manoharee.blogspot.com' alt='' /></div>Shridharhttp://www.blogger.com/profile/08099366891940748501noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8753906203697647751.post-38879241986175801572008-02-05T04:05:00.000-08:002008-02-05T04:07:37.908-08:00अगदी खोलवर गाडलं गेलेलं<br /><br />ना हवा, ना पाणी<br /><br />वरती सग्गळं काही सुरळीत, आलबेल<br /><br />शंकाही यायला नको त्याच्या अस्तित्वाची....<br /><br />पण तू परवा जो नांगर फ़िरवलास ना, सगळ्यावरुन!!<br /><br />कानाकोपरा नाही ठेवलास शिल्लक....<br /><br />ते जाऊदे, जखम तर नाहीच उरली आता<br /><br />कोवळे अंकुर बघ कसे आलेत उगवून.........<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8753906203697647751-3887924198617580157?l=manoharee.blogspot.com' alt='' /></div>Shridharhttp://www.blogger.com/profile/08099366891940748501noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8753906203697647751.post-41503931133534221212008-02-01T21:52:00.000-08:002008-02-01T21:53:55.406-08:00काळ दु:ख करतो हलकं, असं ऐकलं होतं<br />स्वत: अनुभवायला मिळेल, वाटलं नाही<br />जखम आयुष्यभर पुरेल असं वाटलं होतं<br />कुणी आलं रिझवायला जरि,ऐकलं नाही<br /><br />कळंत गेलं हळू हळू जग आसपासचं<br />समजलं की लोक घायाळंच जगतायत<br /> माझं माझं म्हणत होतो, ते एवढसं!!<br />तरि बाकी सग्गळे उमलुन बघतायत<br /><br />मग काय, जखम होत गेली कोरडी आपोआप<br />आणि आश्चर्य, मन ओलं होत गेलं अजून<br />आता व्यथा तेवढी मिळाल्ये खूssप मोठी<br />पण दु:ख मात्र नाही, फक्त उरल्ये जन्मखुण....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8753906203697647751-4150393113353422121?l=manoharee.blogspot.com' alt='' /></div>Shridharhttp://www.blogger.com/profile/08099366891940748501noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8753906203697647751.post-25333729563243560782008-01-30T04:04:00.000-08:002008-01-30T04:05:39.417-08:00शब्दार्थ<br /><br />एकेका शब्दाशी असं नातं जोडलं होतं म्हणुन सांगू!!<br /><br />की मृदगंध म्हटल्यावर डोळ्यांनी आपोआप मिटावं<br />आणि राउळ स्मरल्यावर हातांनी जोडलं जावं<br /><br />धुकं आठवल्यावर नाकाचा शेंडा ओला व्हावा<br />'सय' म्हटलं की हृदयात उठावा असा कालवा<br /><br />आता शब्द नाही वाटत माझे, तिथं नातं कुठलं सांगू?<br /><br />आता मोहोर आठवुनही मन नाही येत फ़ुलुन<br />आणि वसंत दाटुन आला तरी जातं कोमेजुन<br /><br />या सगळ्या द्वंद्वात अपवाद फ़क्त एकाच शब्दाचा उरतो<br />तुझी एकदा जरी झाली आठवण, जीव कासावीस होतो....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8753906203697647751-2533372956324356078?l=manoharee.blogspot.com' alt='' /></div>Shridharhttp://www.blogger.com/profile/08099366891940748501noreply@blogger.com1